CHARLES EYCK. de Limburgse kunstenaar, die zich reeds in 1938 zulk een heerlijke plek uitzocht voor zijn huis — nabij het Ravenbos bij Schimmert ligt dit witte nest — heeft weer uitgebreid. Nadat hij voor een gulden in Maastricht die oude watermolen in de Heksenhoek ..De Heek" gekocht heeft en daar met hulp van Monumentenzorg maar ook aardig wat eigen kapitaal een kostelijk glasatelier voor zijn zoon Ragnar van maakte, heeft hij het bouwen niet meer los gelaten. Eerst kwam toen die kerk in Meerssen-West, waarover in het begin de meningen nog verdeeld waren, maar dat draait bij naar een stelliger waardering. Daarna sprak hij van een nieuw atelier dat hij in een verloren hoek van zijn domein zou leggen. De 61-jarige kunstenaar heeft dat atelier ook al in recordtijd voor elkaar gebracht; het ligt voor zijn witte huis als een moderne, kleine tempel voor de muze. Zaterdagavond werd deze dépendance voor een artiest, die aan een atelier binnenshuis echt niet genoeg heeft, een oorzaak voor veel Limburgse uitbundigheid, toen Charles Eyck zijn vrienden voor een gezellige avond had uitgenodigd. Het werd een dreunend feest. De gastheer had zich een bont, zwierig feest voorgesteld. Zonder veel woorden, waarvan hij toch niets kon verstaan, maar met veel kleur, beweging en vrolijkheid. Voor de gelegenheid was het buiten-atelier (voor beeldhouwwerk) herschapen in een feesttent met dansvloer en muziekkiosk. Toen de harmonie „St Remigius" uit Schimmert met de Schimmertse jonkheid haar opwachting kwam maken, begon het feest eerst echt: de forse ritmen voor de cramignon wisselden af met carnavalswijzen. Vorst Marotte uit Sittard was er en zoveel bevriende artiesten, schilders, beeldhouwers, glazeniers, schrijvers als men alleen nog bijeen had gezien toen Eyck vijftig was geworden }n Maastrichts stadsschouwburg.