Op 4 februari 1913 werd het nieuwe gebouw aan de Akerstraat in gebruik genomen. Om te voorkomen dat de school de reputatie zou krijgen van louter provinciaal ja zelfs Zuid-Limburgs belang, werden op 28 oktober 1916 de statuten gewijzigd. Op deze manier kwamen uit het hele land leerling-vroedvrouwen naar Heerlen. De vereniging kreeg een zuiver katholieke basis en in het statuut van 7 februari 1917 werd de nationale betekenis van de school nog eens extra onderstreept. Overeenkomstig haar doelstellingen concentreerde de vereniging haar activiteiten op het opleiden van vroedvrouwen en op het verzorgen van kraamvrouwen en hun zuigelingen. Directeur Meuleman voegde daar al snel een doorgangshuis voor de opvang van ongehuwde moeders aan toe, waarover straks meer. Het dagelijks bestuur stond sinds 1917 uit burgemeester Ch. de Hesselle, voorzitter, rector F. Poels, secretaris en H.J. Dupont als penningmeester. In de eerste vijf jaar van haar bestaan leverde de school 32 vroedvrouwen af. In aanvang duurde de cursus voor vroedvrouw twee jaar, maar in 1917 kwam daar nog een derde jaar bij. Het aantal verpleegdagen gaf toen al een zodanige stijging te zien, dat uitbreiding van het gebouw nodig bleek. Meuleman bepleitte een geheel nieuw gebouw even buiten het centrum van Heerlen te laten bouwen. Vanwege deze omstandigheid deed Maastricht opnieuw een poging om de school binnen zijn grenzen hebben, evenals Sittard, maar ook nu weer bood Heerlen de beste randvoorwaarden. Naast een jaarlijkse subsidie van f 5000,- gedurende de eerste 30 jaar, bood Heerlen nu ook een fraai gelegen bouwterrein aan van 15 hectaren, bekend onder de naam Hooghees.

Op 4 februari 1923, exact 10 jaar na de ingebruikneming van het eerste gebouw, vond de opening plaats van een indrukwekkend complex, dat niet alleen plaats bood aan een school, maar ook een gynaecologische afdeling, een kliniek voor zwangere vrouwen, het doorgangshuis voor ongehuwde moeders en een eigen wasserij.
In 1931 werd het instituut uitgebreid met een opleiding voor kraamverzorgsters. In dit gebouw kwamen uiteindelijk ca. 80.000 kinderen ter wereld. Aanstaande moeders, ook zelfs uit andere delen van Nederland, lieten een traditie ontstaan die van moeder op dochter overging. In hetzelfde jaar traden ook de religieuzen van de Congregatie van het Kostbaar Bloed in dienst. Ondanks deze gunstige ontwikkelingen werd de instelling geteisterd door grote financiële problemen. De aanvoer van patiënten stagneerde vanwege een overeenkomst tussen het Algemeen Mijnwerkersfonds (AMF) en het Heerlense St. Jozefziekenhuis, waardoor fondspatiënten niet doorverwezen mochten worden. Deze regeling werd in 1925 herzien ten gunste van de instelling.

Maar ook waren de expansieve uitbreiding en de sterk gestegen personeelskosten debet aan deze problemen. Er kwam in 1926 een akkoord tussen het Rijk, de gemeente Heerlen en de "R.K. Vereeniging Moederschapszorg", waarbij het Rijk als eigenaar van het gebouwencomplex zich verplichtte het onderhoud ervan voor zijn rekening te nemen en het gratis ter beschikking stelde aan de vereniging, zolang als deze daar haar opleidingstaak vervulde en de continuïteit van de opleiding waarborgde. De terreinen werden eigendom van de gemeente Heerlen.
In 1932 legde De Hesselle zijn voorzitterschap neer. Het bestuur koos tot zijn opvolger de nieuwe burgemeester van Heerlen M.F.G.M. van Grunsven.